Większość organizacji uważa, że pełna suwerenność cyfrowa jest nierealnym celem, ponieważ przedsiębiorstwa przedkładają odporność operacyjną nad całkowitą niezależność

• 93% organizacji na świecie omawiało temat suwerenności cyfrowej na poziomie zarządu,
• dwie trzecie organizacji definiuje suwerenność cyfrową jako odporną współzależność i uważa, że selektywna kontrola nad kluczowymi technologiami, połączona ze strategicznymi partnerstwami, jest bardziej praktyczna niż pełna własność,
• ponad połowa respondentów uważa, że może wzmacniać suwerenność cyfrową bez utraty konkurencyjności.elieve they can strengthen digital sovereignty without sacrificing competitiveness.

Paryż, 8 września 2026 r. – Suwerenność cyfrowa stała się priorytetem dla zarządów większości organizacji, jednak 59% z nich uważa, że osiągnięcie pełnej suwerenności cyfrowej nie jest realistycznym celem. Takie wnioski płyną z najnowszego raportu Capgemini Research Institute, Digital Sovereignty: From Policy Ambition to Executive Imperative, opartego na badaniu przeprowadzonym wśród 1300 liderów biznesowych i technologicznych. Wyniki pokazują, że zamiast dążyć do całkowitej niezależności technologicznej, organizacje przyjmują pragmatyczne podejście skoncentrowane na ochronie kluczowych operacji, zachowaniu kontroli nad najważniejszymi kompetencjami cyfrowymi oraz unikaniu uzależnienia od jednego dostawcy.

Zależności technologiczne zwiększają podatność organizacji na ryzyko

Zgodnie z raportem w ciągu ostatniej dekady organizacje znacząco przyspieszyły migrację do chmury, wdrażanie sztucznej inteligencji oraz transformację cyfrową. Postęp ten często następował szybciej, niż rozwijały się modele zarządzania i odporności operacyjnej. Jednocześnie przedsiębiorstwa stawały się coraz bardziej zależne od niewielkiej liczby globalnych dostawców technologii, a napięcia geopolityczne i zakłócenia w łańcuchach dostaw uwidoczniły ryzyka wynikające z tej koncentracji. Digital Sovereignty Index opracowany przez Capgemini, oparty na analizie 866 organizacji z USA, Europy i regionu APAC w pięciu wymiarach suwerenności, pokazuje, że 86% z nich jest w istotnym stopniu narażonych na zależność od zagranicznych lub zewnętrznie kontrolowanych łańcuchów dostaw.

Większość organizacji deklaruje znaczną zależność od zagranicznych dostawców, ograniczoną różnorodność bazy dostawców, niewystarczającą widoczność łańcucha dostaw oraz długi czas potrzebny na zmianę dostawcy. Czynniki te zwiększają podatność na zakłócenia działalności. Mimo to działania związane z planowaniem awaryjnym są nierównomiernie rozwinięte w poszczególnych regionach. Tylko 42% organizacji, które niedawno doświadczyły zakłóceń operacyjnych, posiada takie plany. Najwyższy poziom przygotowania odnotowano w USA, gdzie niemal dwie trzecie organizacji dysponuje planami awaryjnymi. W Europie i regionie APAC odsetek ten wynosi niewiele ponad jedną trzecią.

Suwerenność cyfrowa coraz wyżej w agendzie zarządów

Suwerenność cyfrowa stała się istotnym tematem dla kadry zarządzającej. Dla 44% organizacji jest ona obecnie najwyższym priorytetem na poziomie zarządu. Znajduje to odzwierciedlenie w działaniach: niemal cztery na pięć organizacji realizuje już strategię w tym obszarze lub jest w trakcie jej opracowywania, a kolejne 20% planuje wdrożyć ją w ciągu najbliższego roku. Inwestycje te odzwierciedlają rosnące obawy dotyczące zdolności organizacji do utrzymania kluczowych operacji biznesowych w coraz bardziej niepewnym środowisku geopolitycznym. Z raportu wynika, że ponad trzy czwarte respondentów deklaruje wysoki poziom zaniepokojenia tym zagadnieniem.

Najważniejszym czynnikiem napędzającym inicjatywy związane z suwerennością cyfrową jest odporność operacyjna na zmienność geopolityczną i zakłócenia, wskazywana przez czterech na pięciu respondentów. Sztuczna inteligencja wyłoniła się natomiast jako obszar technologiczny traktowany priorytetowo w działaniach na rzecz suwerenności cyfrowej. Trzy czwarte organizacji wskazuje ją jako kluczowy obszar koncentracji. Szczególne znaczenie obserwuje się w sektorach zarządzających infrastrukturą krytyczną, informacjami lub operacjami, takich jak przemysł lotniczy i obronny czy transport.

„Współczesne organizacje funkcjonują w silnie powiązanych ekosystemach technologicznych, w których osiągnięcie pełnej niezależności jest rzadko możliwe. Suwerenność cyfrowa nie oznacza więc pełnej autonomii, lecz przede wszystkim zapewnienie organizacjom jasnego zrozumienia ich zależności technologicznych, aby mogły odzyskać kontrolę i elastyczność niezbędne do zarządzania ryzykiem” – powiedziała Karine Brunet, Chief Operations and Delivery Officer w Capgemini oraz członkini Group Executive Board. „Pozwoli to organizacjom opracować najbardziej odpowiednią i pragmatyczną mapę drogową służącą realizacji celów strategicznych, przy uwzględnieniu lokalizacji danych, kontroli dostępu, aspektów operacyjnych, wymogów regulacyjnych i ograniczeń technologicznych. Prawdziwym wyzwaniem będzie budowanie odporności bez poświęcania konkurencyjności, tak aby wspierać innowacyjność i długoterminowy wzrost.”

Pomimo różnic regionalnych większość organizacji zgadza się, że nie chodzi o pełną niezależność technologiczną

Choć suwerenność cyfrowa stała się globalnym priorytetem biznesowym, organizacje w różnych regionach realizują odmienne strategie. W regionie APAC (41%), Europie kontynentalnej (52%) i Wielkiej Brytanii (56%) jest ona najczęściej postrzegana jako sposób ograniczania ryzyka i budowania odporności. Z kolei ponad połowa organizacji w USA (52%) postrzega ją przede wszystkim przez pryzmat zgodności regulacyjnej, podczas gdy 40% traktuje ją głównie jako narzędzie zwiększania odporności. Ponadto organizacje z regionu APAC i Europy kontynentalnej wyrażają znacznie większe obawy dotyczące utrzymania kluczowych operacji biznesowych w warunkach niepewności geopolitycznej niż organizacje w USA i Wielkiej Brytanii.

Pomimo tych różnic większość organizacji jest zgodna co do tego, że suwerenność cyfrowa nie oznacza całkowitej niezależności technologicznej. Dwie trzecie respondentów na świecie definiuje ją w kategoriach odpornej współzależności. Pogląd ten jest jednak silniejszy w Europie (75%) niż w USA (50%).

Różnice dotyczą również sposobu osiągania suwerenności cyfrowej. Ponad dwie trzecie badanych organizacji zakłada połączenie rozwoju wewnętrznego i współpracy zewnętrznej. Organizacje amerykańskie przywiązują jednak większą wagę do współpracy ekosystemowej oraz partnerstw branżowych służących budowaniu wspólnych kompetencji niż organizacje z Europy i regionu APAC.

Ograniczona widoczność, uzależnienie od dostawców i koszty utrudniają osiągnięcie suwerenności cyfrowej

Wdrożenie strategii suwerenności cyfrowej nadal wiąże się z wieloma wyzwaniami. Tylko 14% organizacji deklaruje pełną widoczność zależności występujących w całym ekosystemie technologicznym, co utrudnia ocenę ekspozycji na ryzyka geopolityczne i związane z dostawcami. Kolejnym wyzwaniem jest ograniczanie zależności od kluczowych dostawców technologii. Ponad jedna trzecia organizacji (36%) wskazuje, że rezygnacja z kluczowego dostawcy zajęłaby więcej niż 12 miesięcy, a co dziesiąta organizacja nie ma obecnie żadnego realnego dostawcy alternatywnego. Dodatkowo niespełna połowa organizacji deklaruje gotowość do poniesienia tzw. premii za suwerenność cyfrową, wynoszącej średnio 23%. Podkreśla to skalę wyzwań związanych z kosztami i utrzymaniem konkurencyjności przy rosnących wymaganiach dotyczących suwerenności.

Kliknij tutaj, aby uzyskać dostęp do raportu: https://www.capgemini.com/pl-pl/insights/biblioteka/digital-sovereignty/

Metodologia raportu

Capgemini Research Institute przeprowadził badanie w kwietniu 2026 roku wśród 1300 liderów biznesowych i technologicznych reprezentujących różne branże. Badanie objęło organizacje osiągające roczne przychody przekraczające 1 mld USD oraz instytucje publiczne dysponujące budżetem przekraczającym 1 mld USD w USA, Wielkiej Brytanii, Europie kontynentalnej (Francja, Niemcy, Włochy, Holandia, Hiszpania i Szwecja) oraz regionie APAC (Australia, Chiny, Indie i Japonia). Zespół badawczy przeprowadził również wywiady z 13 członkami najwyższej kadry zarządzającej w wiodących organizacjach globalnych.