Łukasz

Dekada „na swoim” to wystarczająco dużo, by poznać tajniki programowania… i mieć dosyć nieprzewidywalności i stresu. Poznajcie Łukasza, który odnalazł w Capgemini upragniony spokój ducha i ścieżkę rozwoju, która pozwoliła mu z nieśmiałego programisty stać się liderem zespołu i realizować pasję do cybersecurity. 

Co jest najważniejszą umiejętnością dla kogoś, kto chciałby tu pracować na podobnym stanowisku?

Aspekt techniczny jest ważny, ale naprawdę kluczowe są myślenie strategiczne i komunikacja. W Capgemini pracujesz w projektach, w których bez bardzo dobrej komunikacji, umiejętności aktywnego słuchania i sprawności doradczej trudno sobie poradzić. Klienci liczą na naszą ekspertyzę i proaktywność. Ja przyznaję otwarcie, że tego wszystkiego nauczyłem się w Capgemini.  

Jak? 

Z jednej strony masz tu dostęp do szkoleń, które adresują Twoje realne potrzeby, czy to techniczne, czy miękkie. Z drugiej masz mądrych ludzi dookoła i od nich uczysz się bardzo dużo. No i masz dostęp do projektów, w których możesz to wszystko zastosować w praktyce. 

Jak w ogóle zaczęła się Twoja przygoda z Capgemini?

Moja przygoda z IT zaczęła się 10 lat temu. Przez ten czas pracowałem na własną rękę, głównie z firmami zagranicznymi. Z czasem zacząłem mocniej rozglądać się za bardziej stabilną opcją i znajomy polecił mi Capgemini. 

Jakich argumentów użył?

Chwalił zwłaszcza spokój, świetną atmosferę, rozwojowe zadania. 

Jest tak, jak mówił?

No pewnie. Ja bym dodał wspierających szefów, bardzo otwarte na naukę środowisko i – coś co bardzo doceniam – komfort psychiczny. Po latach chciałem odpocząć psychicznie od pilnowania ZUS-ów, podatków i rozliczeń z fiskusem; chciałem, żeby ktoś wsparł mnie w rozwoju długofalowo i to się dzieje.  

Nie bez znaczenia jest to, że firma nie ma długu technologicznego, w projektach wykorzystujemy najnowsze rozwiązania AI czy ML, pracujemy w różnych językach.  

A propos technologii, opisz swój obecny projekt.

Obecnie pracuję dla klienta z sektora finansowego, rozwijając wewnętrzną aplikację do obsługi kandydatów do pracy. Nominalnie jestem fullstackiem, ale w projekcie zajmuję się głównie front-endem. Moją ulubioną technologią jest REACT, pracuję z nią od 8 lat. Wcześniej pracowałem w Java-/TypeScript, czy PHP. 

Nie przepadam za to za Javą – nie znam jej i nie chcę w niej pracować, dlatego obecnie nie zajmuję się backednem. W tym obszarze wolę NodeJS, ale w obecnym projekcie z niego nie korzystam.

A co jest w tym projekcie szczególnie ciekawego z technologicznego punktu widzenia?

Architektura. Budujemy całkowicie nową strukturę opartą o micro front-endy. To sprytne rozwiązanie, bo cała strona dzieli się na mniejsze, niezależne serwisy. Jeśli np. dolne menu “się wywali” – reszta działa. Dzięki temu, w przyszłości, inne projekty mogą korzystać z naszych modułów, bez potrzeby pisania wszystkiego od nowa.

Jestem też maniakiem security. Najbardziej lubię te zadania, w których muszę zabezpieczyć aplikację tak, żeby nikt jej nie spenetrował, a uwierzytelniony użytkownik pobrał tylko te dane, które powinien widzieć.

Wspominałeś na początku, że bardzo ważna w tej pracy jest komunikacja i myślenie strategiczne. O co chodzi z tym myśleniem strategicznym?  

Programista nie może myśleć tylko o bieżącym zadaniu. Trzeba podchodzić do tasków strategicznie, tworzyć wysokiej jakości kod, bez chaosu, w zgodzie z zasadą DRY (Don’t Repeat Yourself), a więc myśleć o tym, czy dany kod przyda się w przyszłości.

Czy to pasuje do stereotypu informatyka, który „robi swoje”, bez głębszej refleksji strategicznej i nie dba o komunikację?

Myślę, że taki stereotyp wziął się stąd, że potrzebujemy czasu na skupienie i to może sprawiać wrażenie, że jesteśmy odludkami. 

Ja w codziennej pracy też ustawiam sobie bloki “Do not disturb”, ale ten czas jest mi potrzebny, by móc później efektywnie rozmawiać z innymi ekspertami i ekspertkami, tłumaczyć zawiłości techniczne projektu klientowi, czyli po prostu – dobrze pracować.

Czego nauczyłeś się jako ekspert w Capgemini?

Nigdy nie zamykałem się na jeden stack, ale tu naprawdę rozwinąłem się technicznie. Rozwijam micro front-endy, pracuję z bazami danych, pilnuję cybersecurity, zdobyłem certyfikat AWS z zakresu AI/ML, staram się o kolejny – z MongoDB, pracuję w REACT i na szczęście nikt mnie nie zmusza do Javy (śmiech). 

A z rzeczy nie technicznych?

Moje umiejętności miękkie wystrzeliły. Ja naprawdę miałem duże opory by się komunikować otwarcie, a dziś pracuję w międzynarodowym projekcie, prowadzę zespół. Dla mnie to było ogromne wyjście ze strefy komfortu, a poczucie, że jestem w bezpiecznym środowisku jest absolutnie kluczowe. Tutaj czuję się jak u siebie. A fakt, że w zespole są inne “geeki”, z którymi mogę współpracować, buduje poczucie przynależności. Bardzo też lubię, gdy słyszę od kolegów: “fajnie się z tobą pracuje, czegoś się nauczyłem”.

Jak godzisz pracę z życiem prywatnym? 

Dla mnie balans to 10/10. Firma wspiera mnie, kiedy muszę zająć się dwójką moich cudownych dzieciaków, a ja sam nie przynoszę pracy do domu. 

Moją pasją jest też gra na gitarze. 

Jest coś wspólnego między grą na instrumencie i programowaniem? 

Oczywiście! Myślenie analityczne jest wspólne dla obu obszarów. Na gitarze źle ułożysz palec i zepsujesz cały fragment utworu, więc grając musisz myśleć, jak za chwilę ułożysz rękę. Tak samo jest z linijkami kodu – jedna zła i część „utworu” będzie zepsuta.  

No to, jeśli jakiś programista myśli strategicznie o własnej karierze, czemu powinien wybrać Capgemini? 

Ze względu zdrowe, wspierające środowisko, stabilność, dostęp do najnowszych technologii i możliwości rozwoju w obszarach AI, ML, architektury, baz danych, bezpieczeństwa, czy różnych języków. Osoby zarządzające zespołami naprawdę potrafią popchnąć każdego w dobrą stronę, np. pomagając wybrać odpowiednie szkolenia i projekty.