Ania Żółtańska

Duża rodzina, ciekawa kariera z seniorską pozycją i zaangażowanie społeczne – poznajcie historię Anny Żółtańskiej, która pokazuje, że Capgemini to idealne miejsce dla osób ceniących stabilność, elastyczność i szacunek. 

Jesteś w Capgemini niemal dekadę, od czego to wszystko się zaczęło?

W 2016 r. pracowałam w małej firmie, która wpadła w kłopoty finansowe, zaczęłam więc szukać czegoś stabilnego. Koleżanka poleciła mi Capgemini – już wtedy znaną firmę ze stabilną pozycją na rynku. A wyrazem ich dojrzałości biznesowej był fakt, że oferowali umowę o pracę na czas nieokreślony, co naprawdę było ewenementem. Zaaplikowałam więc na stanowisko Junior Software Engineer i tak to się zaczęło. 

No i co było później? Jak wyglądała Twoja droga do obecnej pozycji?

Była długa, kręta ale i bardzo ciekawa. Najpierw dostałam się do dużego projektu finansowego, tam rozwijałam się jako fullstack przez ponad rok. Później nastąpiła życiowa rewolucja, typowa dla kobiet – zostałam matką. Urodziłam trójkę dzieci, co wiązało się z pięcioletnią przerwą zawodową.  

Wróciłam ze zdwojoną siłą i ogromnym głodem wiedzy. Chciałam szybko nadrobić 5 lat technologicznego rozwoju. To był moment, kiedy eksplodowało rynkowe zainteresowanie AI i kluczowe technologie zaczęły się zmieniać. 

Jak sobie poradziłaś z tym „długiem technologicznym”? Firma pomogła?

Uczyłam się ciągle i to się opłaciło! Przełożeni pomogli mi wybrać odpowiednie kursy oraz szkolenia, a także rozwojowe projekty. I tak z Regulara w 3 lata zostałam Senior Software Consultantem. Na własnym przykładzie przekonałam się też, jak firma docenia inicjatywę i szczerą chęć do nauki.

Czym się więc zajmujesz na co dzień i jakie technologie wykorzystujesz?

Pracuję dla dużej instytucji finansowej z obszaru DACH. Zajmuję się raportami i opracowywaniem danych bankowych. Na co dzień jestem Full-stack Developerką, choć najbardziej pociąga mnie front-end, bo lubię, gdy widzę efekt tego, co robię. 

Jeśli chodzi o technologie, to ja pracuję w Javie i Angularze. Choć w Capgemini każdy znajdzie technologicznie coś dla siebie – od baz danych, przez AI i ML, cyberbezpieczeństwo, architekturę, po front-end i back-end.  

Co jest najciekawszego w Twojej pracy? 

`Ficzery` i bugi! Każdy jest osobnym, nieraz bardzo ciekawym wyzwaniem technicznym i organizacyjnym. Trzeba się bardzo dobrze zorganizować, działać szybko i sprytnie, żeby przewidzieć lub usunąć ewentualne wady, bo przecież od tego zależy biznes klienta. 

Kto jest winny, gdy coś pójdzie nie tak?

W Capgemini nie ma czegoś takiego jak obwinianie. Jesteśmy naprawdę zgraną drużyną. Oczywiście, jeśli coś się krzaczy na produkcji, emocje są duże, no ale mamy dyżury on call w weekendy, by szybko reagować. My pracujemy na wspólny sukces, to nie jest organizacja, w której chowa się raporty błędów, żeby komuś utrudnić życie. I ja to bardzo lubię i szanuję.

Co decyduje o tym, że ktoś jest dobry na takim stanowisku jak Twoje?

Trzy rzeczy: multitasking, ciągła motywacja do nauki i umiejętność pracy z ludźmi. Myślenie, że w IT to się tylko siedzi przy komputerze i robi „swój kawałek” projektu jest błędne. My jesteśmy ekspertami technicznymi, ale też konsultantami – musimy być cierpliwi i naprawdę sprawni komunikacyjnie.

Jak ma się mit informatyka-odludka we flanelowej koszuli do pracy w Capegemini? 

Dawniej śmialiśmy się z flanelowych koszul, a dziś wiemy, że to często jest kwestia neuroróżnorodności. Po prostu niektórzy lubią i mają taki styl pracy. W Capgemini na pewno jest na to duża otwartość i szacunek. 

Choć chcę też podkreślić, że bez umiejętności komunikacyjnych, nawet wybitni eksperci techniczni stają kiedyś w miejscu – nie potrafią „sprzedać” siebie i swojej wiedzy. Dlatego firma daje szansę, żeby te kompetencje społeczne podnosić. 

Nie samym programowaniem człowiek żyje. Co robisz poza nim?

Na przykład stworzyłam firmowy projekt “Parents Back to Code”. To program mentorski dla rodziców (nie tylko dla mam!), którzy wracają na rynek po dłuższej przerwie i potrzebują wsparcia technicznego i trochę też takiego społecznego. 

Taka przerwa to czas pełen wyzwań, nie zawsze przyjemnych. Ja sama po powrocie do Capgemini, pół roku szukałam dla siebie miejsca w projekcie, starałam się wszystko sobie na nowo poukładać. 

Chodzi o to, żeby innym pomóc w przypomnieniu sobie umiejętności i nadążeniu za technologią. To realna, międzyludzka pomoc, która buduje taką naszą wewnętrzną “wioskę wsparcia”. I nie ukrywam, że to bardzo ważne dla kobiet, które starają się pracować tak, jakby nie były matkami, i być matkami tak, jakby nie pracowały. Poprzez ten projekt chcemy pokazać, że w Capgemini nie jesteś sama.

Jak firma wspiera Work-Life Balance kogoś z dużą rodziną?

Mamy elastyczne godziny pracy i hybrydowy system. 40 proc. w ujęciu miesiąca mogę pracować z domu. Nie ma też problemu z dłuższymi urlopami! Z pewnością zależy to od osoby przełożonej od managera projektu, ale ja na przykład w tym roku wyjechałam z rodziną na 3 tygodnie, plus jeszcze tydzień pracowałam zdalnie na tzw. workation. Zasady współpracy są uczciwe i dla wszystkich jasne, jesteśmy w stanie wpasować w nie plan pracy i życia codziennego. 

Czemu warto dołączyć do Capgemini?

Bo tu każdy poczuje się bezpieczny, spełniony i traktowany z szacunkiem. Nigdy nie zabraknie szans rozwojowych, tak w wymiarze technicznym, jak i miękkim.