Ik wist: met dit idee win ik de wedstrijd

Te lang hetzelfde doen werkt niet voor Data Engineer Jussi. Dan begint het te knagen en zoekt hij een nieuw doel. Liefst iets waarvan hij nog niet weet of het lukt. De wereldwijde Capgemini-challenge rond de Tour de France is daar een goed voorbeeld van. Met hulp van AI bedacht hij daarvoor een bijzondere zwemroute. “Als er iets is wat ik niet wil, dan is het wel stil blijven staan.”

Het is maart. Jussi zwemt op zijn rug in het ijskoude water van een meer vlak bij huis. Bijna twee uur lang volgt hij een kronkelende route die hij vooraf tot in detail heeft uitgestippeld. Steeds kijkt hij op zijn sporthorloge om zijn koers te corrigeren. Borstcrawl is geen optie: dan ziet hij de route niet meer. “Zodra ik ook maar even niet op mijn horloge keek, dreef ik van de route af.”

Deze zwemtocht is Jussi’s inzending voor een wereldwijde Capgemini-challenge rond de Tour de France. De opdracht: leg een route af die op de kaart een afbeelding vormt, een zogenoemde Strava-art. De meeste deelnemers stappen op de fiets of trekken hun hardloopschoenen aan. Jussi zwemt het Capgemini-logo. “Op de fiets ben je afhankelijk van wegen. Dan wordt het al snel rommelig. In het water heb je veel meer vrijheid en kon ik het logo precies zo maken als ik wilde.”

Van idee naar werkelijkheid

De mail over deze wereldwijde Capgemini-challenge trekt meteen Jussi’s aandacht. “Ieder jaar kijk ik de Tour de France met mijn familie. Ik vind het leuk dat Capgemini als sponsor zo zichtbaar is. Dat maakt me toch altijd een beetje trots.” De hoofdprijs maakt hem nóg enthousiaster: de winnaar fietst een deel van een Touretappe en mag daarna achter de schermen de profs zien finishen. “Ik dacht: ik ga alles op alles zetten om te winnen.”

Jussi laat AI een simpele versie van het Capgemini-logo maken, zet het ontwerp om naar een GPX-route voor op zijn sporthorloge en test die eerst lopend op een plein. “Als ik zo’n idee heb, kan ik daar helemaal in opgaan”, zegt hij. Dat het water in maart ijskoud is, houdt hem niet tegen. Hij trekt een winterwetsuit aan. “Toen ik na bijna twee uur zwemmen de geregistreerde zwemroute op mijn telefoon bekeek, dacht ik: dit is echt goed gelukt. Ik zou weleens kunnen winnen.” Een paar weken later bleek zijn voorgevoel te kloppen: Jussi won de wedstrijd.

“Als ik een idee heb, kan ik daar helemaal in opgaan.”

Alles moet samenkomen

De drang om zich volledig in een idee vast te bijten, zie je ook terug in Jussi’s werk. Hij werkt als Data Engineer bij een netbeheerder. “Samen met ongeveer tachtig collega’s bouw ik aan de vervanging van de software die het stroomnet aanstuurt”, vertelt hij. “We kunnen wel allemaal elektrisch willen rijden, maar dan moet het stroomnet dat wel aankunnen. Ik vind het mooi om te werken aan iets dat zo belangrijk is voor Nederland én bijdraagt aan de klimaatdoelen die ik zelf ook belangrijk vind.”

Maandenlang werkt het team toe naar één beslissend moment: de overstap van de oude naar de nieuwe software. Tot die tijd wordt er volop gebouwd, getest en afgestemd. “Je werkt met heel veel verschillende onderdelen die allemaal op elkaar moeten aansluiten. Zo’n project duurt lang en kan behoorlijk intens zijn.” Juist dat spreekt Jussi aan. “Uiteindelijk moet alles op één moment samenkomen. Als het dan klopt, geeft dat me echt een kick.”

“Ik vind het mooi om aan iets te werken dat zo belangrijk is voor Nederland.”

Het begint te knagen

Na de overstap naar de nieuwe software blijft Jussi nog een tijd betrokken bij het project. Toch weet hij nu al dat hij daarna weer verder wil kijken. “Als ik te lang hetzelfde doe, dan begint het te knagen. Dan denk ik: voor je het weet ben ik tien jaar verder en heb ik een baan die niet meer bij mij past.”

Ook buiten zijn werk zit Jussi niet graag stil. Zo werkte hij samen met drie Capgemini-collega’s een week vanuit Portugal en plakten ze er een week vakantie aan vast. “We gingen vóór het werk surfen, na het werk en het liefst ook nog tijdens de lunch, als de agenda het toeliet.” Niet veel later diende zich een nieuw plan aan, toen zijn vader hem een racefiets gaf. Zwemmen en hardlopen deed hij al. “Ik dacht: laat ik die drie sporten eens combineren en kijken hoe een triatlon is.” Na maanden trainen haalde hij de finish. “Ik voel me nu nog trots als ik erover vertel.”

“Doe ik te lang hetzelfde, dan begint het te knagen.” 

Door de spanning heen

Eind september begint Jussi samen met zijn vriendin aan een nieuw avontuur. “We gaan de drieduizend kilometer lange Te Araroa Trail lopen. In een half jaar trekken we van het noordelijkste punt van Nieuw-Zeeland naar het zuiden, met onze tent en rugzak.” Voor hun vertrek zeggen ze ook hun huis op. Waar ze daarna terechtkomen, weten ze nog niet. Dat vooruitzicht vindt Jussi spannend, maar juist dat gevoel zoekt hij op. “Natuurlijk voelt die onzekerheid op dat moment vervelend. Toch moet je er niet voor terugdeinzen. Juist door erdoorheen te gaan, groei je. En heb je dat gevoel nooit, dan blijf je waarschijnlijk stilstaan.”