Capgemini Research: COVID-19 verscherpt digitale ongelijkheid

Publish date:

Er is een dringende noodzaak om de scherpe digitale ongelijkheid tussen online en offline burgers in de wereld aan te pakken. Deze ongelijkheid is verder verscherpt door de COVID-19 pandemie. De publieke en private sector moeten in actie komen om de toegang tot kritieke diensten mogelijk te maken, sociale uitsluiting aan te pakken en carrièremobiliteit ook voor de offlinebevolking mogelijk te maken. Dit blijkt uit nieuwste rapport van het Capgemini Research Institute: The Great Digital Divide: Why bringing the digitally excluded online should be a global priority.

Het rapport laat zien dat al voor de pandemie uitbrak 69% van de mensen zonder online toegang in armoede leefden [1] en dat 48% van de offline bevolking toegang tot het internet wilde – trends die door de wereldwijde gebeurtenissen van de afgelopen maanden nog zullen worden versterkt.

Het rapport benadrukt dat zelfs zonder de wereldwijde pandemie de digitale kloof leeftijd, inkomen en ervaring doorsnijdt. Bijna 40% van de offline burgers die in armoede leven hebben nooit gebruik gemaakt van het internet vanwege de kosten ervan, en de leeftijdsgroep met het hoogste aandeel offline in de steekproef [2] is die tussen 18 en 36 jaar oud (43%). De complexiteit van het gebruik van internet (36%) en een vermeend ‘gebrek aan belangstelling’ als gevolg van angst (38%) werd ook door bepaalde segmenten van de offline-bevolking aangehaald. Deze redenen betekenen dat mensen geen toegang hebben tot openbare diensten, zoals kritieke informatie over de gezondheidszorg, nu overheden steeds vaker overgaan op online middelen.

COVID-19 heeft een wereldwijde verandering teweeggebracht in de manier waarop mensen leven, werken en socialiseren. Nu de werkloosheid stijgt en mensen zich isoleren van hun gemeenschap, is een basisniveau van digitale inclusie bijna universeel van vitaal belang geworden. De onderzoeksresultaten, die vlak voor de uitbraak werden uitgevoerd, zijn nu nog relevanter in de huidige context – waarbij de toenemende afhankelijkheid van digitale diensten de toch al wanhopige situatie voor de offline-bevolking nog verergert.

De belangrijkste bevindingen uit het rapport zijn:

Offline zijn leidt tot sociale uitsluiting en belemmert de toegang tot openbare diensten

  • Offline zijn kan leiden tot gevoelens van isolement, ontoereikendheid of eenzaamheid: 46% van de offline respondenten zegt zich meer verbonden te voelen met vrienden en familie als ze toegang hebben tot het internet.
  • Slechts 19% van de offline mensen die in armoede leven, zegt dat ze de afgelopen 12 maanden een publieke uitkering hebben aangevraagd vanwege hun inkomen, leeftijd, handicap of een andere factor. Dit kan problematisch worden wanneer e-overheid en online openbare diensten steeds vaker voorkomen.
  • 34% van de respondenten gaf aan geïnteresseerd te zijn in het gebruik van het internet voor het aanvragen van openbare voorzieningen zoals huisvesting, voedsel en gezondheidszorg, na de digitale transformatie van de openbare diensten en de toenemende moeilijkheden om hun online administratie te doen.

Offline zijn beperkt de loopbaanmobiliteit

Barrières bij het online solliciteren naar banen en een gebrek aan toegang tot online leer- en onderwijsinstrumenten kunnen de opwaartse mobiliteit van de offline-populatie hinderen, terwijl een gebrek aan de ontwikkeling van digitale vaardigheden een rem kan zetten op het potentieel voor loopbaanmobiliteit als er eenmaal een rol is gevonden:

  • 44% van de offline respondenten denkt dat ze beter betaalde banen zouden kunnen vinden en zichzelf zouden kunnen opleiden als ze toegang hadden tot het internet.
  • In totaal wenst 29% van de offline-respondenten dat zij online naar banen kunnen zoeken en solliciteren; dit percentage loopt op tot 41% voor de leeftijdsgroep van 22 tot 36 jaar.

De digitale kloof is ook een kloof op het gebied van vaardigheden en leren.

De digitale kloof gaat niet alleen over toegang, maar ook over het verbeteren van vaardigheden en leren voor degenen die online zijn. Door hun online vaardigheden te verbeteren, zeiden de respondenten dat ze zichzelf beter konden opleiden en een beter betalende baan konden vinden (35%), hun kinderen meer kansen konden geven (34%), geen moeite hadden om rekeningen te betalen (33%) en een overheidsuitkering konden krijgen die ze momenteel niet hebben (32%).

De verantwoordelijkheid voor het overbruggen van de ongelijkheid moet worden gedeeld.

Het onderzoek van Capgemini stelt vast dat de verantwoordelijkheid voor de digitale inclusie en de toegang tot het internet niet bij één groep kan liggen. Particuliere organisaties moeten nadenken over hun rol in de wereld van vandaag – ze moeten niet alleen steeds meer rekening houden met de belanghebbenden, maar ook met hun klanten, werknemers en gemeenschappen, ze moeten meer in het algemeen kijken naar hoe ze de samenleving op lange termijn kunnen helpen door digitale inclusie en gelijkheid in hun bedrijfsstrategie op te nemen. Ondertussen moeten overheden en de publieke sector een leidende rol spelen bij het mogelijk maken van internettoegang en
-beschikbaarheid, met name voor gemarginaliseerde gemeenschappen. Dit kan op verschillende niveaus worden aangepakt: internettoegang in de openbare ruimte, internettoegang in particuliere woningen en de verwerving van de nodige fundamentele digitale vaardigheden; maar het betekent wel dat de toegang moet worden verbeterd.

Organisaties en beleidsmakers moeten samenwerken aan de opbouw van een wereldwijde actiegemeenschap op het gebied van digitale inclusie. Ze kunnen collega’s, ngo’s, academici en overheden mobiliseren om een empirisch onderbouwd beleid inzake digitale inclusie te bevorderen en samenwerken met partners om digitale inclusie te stimuleren via pro-bono-projecten die hun expertise benutten.

COVID-19 zal waarschijnlijk een blijvende impact hebben op de toegang tot openbare diensten en de houding ten opzichte van kansen zoals werken op afstand, dus er is een collectieve verantwoordelijkheid voor organisaties die werken aan het uitdagen van de digitale kloof doen op een manier die een verandering op lange termijn creëert, niet alleen een snelle oplossing,” zegt Lucie Taurines, Global Head of Digital Inclusion bij Capgemini. “In het kielzog van deze pandemie verwachten we dat de digitale kloof zal worden gedicht – zo zullen bijvoorbeeld ouderen die voorheen geen behoefte aan digitale toegang hebben gevoeld, snel in aanraking komen met digitale hulpmiddelen in plaats van face-to-face-socialisatie en het leveren van goederen. Dit is echter voorbehouden aan degenen die wel toegang kunnen krijgen tot het internet, maar er eerder voor hebben gekozen dit niet te doen. De impact zal gevoeld worden bij diegenen die nog steeds geen gebruik kunnen maken van online diensten, hetzij door een onbetaalbaar hoge kostprijs, hetzij door een gebrek aan lokale voorziening. Hier zullen we een polariserend effect zien, vooral voor degenen die al in de armoedegrens leven of onder de armoedegrens vallen”.

Als organisatie is Capgemini gericht op vier belangrijke gebieden om de digitale kloof te verkleinen en de digitale inclusie te leiden:

  • Digitale geletterdheid: het bieden van zinvolle ondersteuning om digitaal uitgeslotenen meer autonomie te geven bij de toegang tot publieke en private online diensten en nieuwe mogelijkheden te ontsluiten.
  • Digitale academies: werkgelegenheid mogelijk maken voor kansarme bevolkingsgroepen en mensen weg van de arbeidsmarkt door middel van digitale vaardigheidstrainingen
  • Technologie voor een positieve toekomst: het samenbrengen van technologie, het bedrijfsleven en de samenleving om belangrijke maatschappelijke problemen op te lossen en een positief effect te bereiken door middel van geavanceerde technologieën.
  • Thought leadership: werken met denktanks en intellectuele instanties en de krachten bundelen met klanten, NGO-partners, overheidsinstanties en academies om de impact van Digital Inclusion te blijven stimuleren.

Voor meer informatie over Capgemini’s wereldwijde MVO-programma en het initiatief voor digitale inclusie kunt u terecht op de MVO-pagina.

Om een volledig exemplaar van het rapport te lezen, klik hier.

[1] Voor dit onderzoek hebben we de definitie van elk land van laag inkomen of armoede in Europa, de VS en India gebruikt:

  • Voor Frankrijk, Duitsland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk definieert Eurostat samen met het National Institute of Statistics and Economics Studies (INSEE) in Frankrijk en het European Statistical System in Europa de bevolking met een laag inkomen als het armoederisicopercentage, d.w.z. het aandeel van mensen met een equivalent beschikbaar inkomen (na sociale overdrachten) onder de armoederisicodrempel, Die is vastgesteld op 60% van het nationale mediane equivalente beschikbare inkomen na sociale overdrachten.
  • Voor de Verenigde Staten geeft het Federal Register van het Department of Health and Human Services (HHS) elk jaar armoederichtlijnen uit op basis van de grootte van het huishouden/gezin. De armoederichtlijnen zijn een vereenvoudigde versie van de federale armoededrempels die jaarlijks door het Census Bureau worden uitgegeven. De armoedegrens voor 2019 voor een gezin van vier in de 48 staten (exclusief Alaska en Hawaï) is $750,43.
  • Voor India werd de bevolking met een laag inkomen gedefinieerd als een maandelijks gezinsinkomen van minder dan ₹20.000 per maand.

[2] Het Capgemini Research Institute onderzocht 1.304 mensen die momenteel niet online zijn via telefoon en face-to-face gesprekken.

Report - Digital Divide

File size: 3,67 MB File type: PDF

Infographic - Digital D...

File size: 399,14 KB File type: PDF