Verzamelwoede wordt als een ziekte gezien. Er zijn mensen die hun hele huis of delen van hun huis zo vol met spullen hebben staan dat ze er zelf niet meer bij kunnen komen. In je eigen huis kan je last hebben van al die spullen en zie je door al die spullen niet meer wat je eigenlijk allemaal hebt. Bij het opruimen van de spullen zijn er drie categorieën;  het weg doen van de spullen, ik weet het eigenlijk nog niet of het bewaren van de spullen.
Digitale spullen ‘zien’ we niet, daardoor lijken ze minder in de weg te liggen. Dan komt de vraag in hoeverre gooien we ook digitale spullen weg? Of bewaren we alles, omdat we ‘dat nog nodig zouden kunnen hebben’? Al liggen de digitale spullen niet in de weg, het wordt door alle spullen natuurlijk wel lastiger om in die hele hoop de spullen van waarde terug te vinden.
 
Gelukkig kunnen we tegenwoordig alles gemakkelijk digitaal blijven bewaren. Het kost minder geld om extra opslagcapaciteit te hebben. De hoeveelheid data groeit dan ook explosief. We praten niet meer in tera bytes, maar in peta bytes aan data die organisaties hebben. Als organisatie moet je je wel  afvragen of je alle rommel moet (of wilt) blijven bewaren…. (Lees ook de blog ‘Op de rommelzolder van Big Data’ van Reinoud Kaasschieter.)
 
Veel bedrijven zijn ook bezig met een Big Data oplossing. Dit biedt kansen voor organisaties, eindelijk zijn ze in staat om op een snelle en efficiënte manier de gegevens te zoeken en te analyseren. Wanneer je bijvoorbeeld een email zoekt en moet bepalen of daar bepaalde termen in staan, kost het per email een paar minuten om te bepalen of de email is wat je zoekt. Met handige hulp middelen kan deze tijd significant verkort worden. Het wordt interessanter als je voor een nieuw project alle gegevens wilt verzamelen die te maken hebben met het onderwerp van je nieuwe project.
 
Maar niet alleen documenten kunnen worden onderzocht. Ook het gedrag van klanten kan nader worden geanalyseerd en er gaan mogelijkheden ontstaan om aanbiedingen op maat te gaan maken. Er ontstaan mogelijkheden om daadwerkelijk een klantbeeld te verkrijgen. Welke goederen koopt de klant? Kunnen we de gezinssituatie van de klant bepalen? Zijn er specifieke aanbiedingen die voor de klant interessant zouden kunnen zijn? Dit alles lijkt nodig te zijn om je klant aan je te binden.
 
Maar nog steeds blijft voor mij de vraag bestaan, moeten we dan alles blijven bewaren of kunnen er naar verloop van tijd toch gegevens weg? Bewaren we wel de zaken die we zouden moeten bewaren? Hoe kunnen we blijven bewegen door al onze gegevens?
Gegevens die vijf jaar geleden van een consument zijn verzameld hebben op dit moment weinig/geen waarde meer. De gezinssituatie en/of leefomstandigheden van de consument kunnen drastisch veranderd zijn, bijvoorbeeld drie kinderen gekregen of gaan werken in plaats van studeren. Deze gegevens kunnen dan ook niet gebruikt worden in analyses.
 
Naast de mogelijkheden om alles op te slaan zal er ook met meer aandacht gekeken moeten gaan worden naar gegevens die van belang zijn. Kijk kritisch naar de gegevens. Er zijn genoeg tools die kunnen ondersteunen bij het archiveren/weggooien van gestructureerde en ongestructureerde gegevens. En bedenk: Less is more!